در این ویدیو، می‌خواهیم ببینیم چگونه می‌توانیم یک متغیر را اعلام کنیم، چگونه می‌توانیم یک مقدار به
آن متغیر اختصاص دهیم، چگونه می‌توانیم متغیر را بازنویسی کنیم و به متغیر دسترسی پیدا کنیم.
پس تعداد زیادی کلمه که استفاده کردم، بیایید گام به گام بررسی کنیم.
پس شماره یک، اعلام یک متغیر است.
و می‌بینید که من اینجا از دو اسلش استفاده می‌کنم تا یک کامنت ایجاد کنم.
پس این کدی است که توسط کامپایلر اجرا نمی‌شود.
فقط برای ما است تا ببینیم چه اتفاقی می‌افتد و بفهمیم یک قطعه کد چه کاری انجام می‌دهد.
پس من می‌گویم می‌خواهم یک متغیر ایجاد کنم که نامش نام دوستم خواهد بود.
و اینجا آن را اعلام می‌کنم.
پس من یک متغیر رشته‌ای اعلام می‌کنم، یعنی متغیری که نوع داده رشته‌ای را نگه می‌دارد.
رشته‌ای.
پس فقط می‌تواند اطلاعاتی را نگه دارد که از نوع رشته‌ای باشند.
بعداً خواهیم دید این به چه معناست وقتی از انواع داده‌های دیگر استفاده کنیم و آنها را مقایسه کنیم.
پس حالا می‌توانم یک مقدار به نام دوستم اختصاص دهم.
Yannick مثلاً می‌توانم بگویم .
پس می‌بینید در یک خط جدید از همان نامی که برای این متغیر استفاده کردم، استفاده می‌کنم.
بعد از علامت مساوی استفاده کردم و یک رشته به آن اختصاص دادم.
پس این اینجا یک رشته است.
از کجا می‌دانم که این یک رشته است؟
به خاطر این گیومه‌ها.
پس یک رشته را با گیومه شروع می‌کنید و با گیومه تمام می‌کنید.
پس باید یک رشته را با گیومه احاطه کنید.
پس متن شما، به عبارتی، که می‌خواهید به صورت متن در یک متغیر ذخیره کنید، که فقط یک فضا است
در حافظه، داخل حافظه چیپ یا کامپیوتری که استفاده می‌کنید.
پس حالا اینجا جایی است که من یک مقدار به متغیر نام دوستم اختصاص دادم.
و می‌بینید، هر بار با یک سمی‌کالن تمام می‌کنم.
پس وقتی یک متغیر اعلام کردم، عبارت را با یک سمی‌کالن تمام کردم.
وقتی یک مقدار به آن متغیر اختصاص دادم، اینجا از سمی‌کالن استفاده کردم.
و حالا می‌خواهم از آن نام استفاده کنم.
پس می‌گویم از متغیر استفاده کن.
و این کار را داخل یک دستور Console.WriteLine انجام می‌دهم.
اگر کنجکاو هستید، من از c w استفاده می‌کنم و کلید تب را فشار می‌دهم.
پس این یک قطعه کد است که خیلی جالب است چون حالا می‌توانیم این قطعه کد را فقط با دو حرف و یک تب بگیریم.
دو حرف و یک تب.
حالا داخل پرانتزهای این دستور WriteLine می‌توانم نام متغیر را بنویسم.
پس می‌توانم چیزی مثل نام دوستم بگویم.
و اینجوری به متغیر دسترسی پیدا می‌کنم.
پس استفاده/دسترسی به متغیر.
یعنی حالا هر چیزی که داخل متغیر است، اینجا نمایش داده می‌شود.
پس این یعنی WriteLine که متن را چاپ می‌کند.
و حدس بزنید چی.
نام دوستم، این متغیر متن است.
پس حالا می‌تواند آن را مدیریت کند.
و آن متن را روی کنسول نمایش می‌دهد.
پس می‌بینید که می‌گوید سلام دنیا.
و بعد یانیک، باشه.
پس می‌توانیم این را اینجا حذف کنیم و همچنین این خط را.
و دوباره اجرا کنیم.
و فقط یانیک را می‌گوید.
پس حالا چطور این نام را بازنویسی کنم.
متغیرها در سی‌شارپ، متغیرهای پیش‌فرض مثل اینی که اینجا داریم، می‌توانند بازنویسی شوند.
پس می‌توانم بگویم نام دوستم برابر است با.
و حالا بگوییم فرانک دوست جدید من است، دیگر با یانیک دوست نیستم.
ببخشید یانیک.
حالا می‌توانم از همان خطی که قبلاً استفاده کردم، استفاده کنم و دوباره اجرا کنم.
و حالا می‌گوید فرانک.
پس اول می‌گوید یانیک.
بعد دوست جدیدی پیدا کردم و نام دوست جدیدم فرانک است.
باشه، پس اینجا من مقدار متغیر را بازنویسی می‌کنم.
باشه.
ما یک مقدار جدید به آن متغیر اختصاص می‌دهیم.
پس می‌بینیم که این فقط هر چیزی که به آن اختصاص می‌دهیم را نگه می‌دارد.
و هر وقت از این متغیر استفاده می‌کنیم، فقط هر چیزی که داخلش است را به ما می‌دهد.
پس اینجا می‌توانستیم فقط بگوییم فرانک.
درسته.
همان چیز را نمایش می‌داد.
اما اگر مقدار فرانک را به صورت دستی در کدمان اختصاص ندهیم، بلکه از یک پایگاه داده بگیریم
یا چیزی شبیه به این.
اینجاست که متغیرها خیلی مفید می‌شوند.
پس متغیرها واقعاً مهم هستند.
آنها به شما اجازه می‌دهند داده‌ها را در حافظه ذخیره کنید و هر بار که نیاز دارید در کدتان .
دوباره استفاده کنید
فقط برای اطلاعات شما، می‌توانستید متغیر را اعلام کنید و مقدار را در همان .
خط به آن اختصاص دهید
پس نیازی نبود این کار را در دو خط انجام دهیم.
می‌توانستیم در یک خط هم انجام دهیم.
نام دوستم، سمی‌کالن، نام دوستم string پس به جای اینکه بگوییم
برابر است با یانیک.
می‌توانستیم بگوییم string.
نام دوست دوم برابر است با فرانک، مستقیماً.
مثلاً به این صورت.
پس می‌توانستیم فقط این کار را انجام دهیم.
اینجاست که یک متغیر را اعلام می‌کنیم و مقداری به آن اختصاص می‌دهیم.
پس این یک روش جایگزین برای انجام آن است.
پس می‌بینید که از قرارداد نام‌گذاری استفاده می‌کنیم که نام متغیر با حرف کوچک شروع می‌شود.
و هر کلمه جدید با حرف بزرگ ادامه پیدا می‌کند.
باشه.
این برای این ویدیو کافی است.
در ویدیوی بعدی می‌بینمتان.