خوش آمدید.
پس اساساً برای بقیه برنامه‌مون، شما همه چیزهایی که نیاز دارید.
بدونید رو می‌دونید تا حدی
باشه.
شما هنوز ندیدید که چطور از عملگرهای حسابی استفاده کنید، ولی فرض می‌کنم خودتون می‌تونید از علامت به علاوه استفاده کنید.
پس پیشنهاد می‌کنم ویدیو رو حالا مکث کنید و سعی کنید .
بقیه برنامه رو بسازید
پس بیایید با بخش اول شروع کنیم.
بخش اول بعد از اینه که ما یک عدد گرفتیم.
پس کاربر یک عدد وارد کرد، حالا بیاییم عدد دوم رو هم بگیریم، باشه.
پس ما عدد من رو داریم.
حالا بیاییم یکی دیگه هم اضافه کنیم.
که اون هم صفر خواهد بود. int myNumber2 پس من می‌گم
استفاده می‌کنم که همون ابزار پیش‌بینی داخل ویژوال استودیو هست. IntelliSense من دارم از
و من Enter رو می‌زنم.
و بعد اون کدی که خاکستری شده بود رو نهایی می‌کنه.
خب در واقع الان دیگه نمی‌خواد. myNumber پس اگر من بیام بگم
ولی قبلاً به من myNumber2 رو می‌داد.
حدس زده بود که من می‌خوام یک متغیر به اسم myNumber2 بسازم.
واسه همین خوب کار کرد.
خب حالا چطوری می‌تونم ورودی کاربر رو برای عدد دوم بگیرم؟
بیاییم یکم تمیزترش کنیم.
اینجا بالا دوتا عدد رو می‌سازیم.
بعد عدد اول رو می‌پرسیم.
می‌ذاریم کاربر عدد اول رو وارد کنه.
عدد اول رو به یک عدد واقعی تبدیل می‌کنیم.
یعنی همون ورودی اولی که کاربر بهمون داده و حالا می‌خوایم همونو دوباره انجام بدیم.
پس کدی که بالا نوشتیم رو کپی می‌کنیم.
بعد دوباره ورودی کاربر رو می‌گیریم.
ولی این بار دیگه لازم نیست یک متغیر جدید برای userInput بسازیم.
می‌تونیم همون userInput رو دوباره بازنویسی کنیم با متنی که تازه وارد میشه.
چون قبلاً ازش استفاده کردیم، پس دیگه اون مقدار رو لازم نداریم.
دیگه لازم نداریم.
اما از خود متغیر دوباره استفاده می‌کنیم.
خب، حالا میایم myNumber2 = int.Parse(userInput) رو می‌نویسیم.
یعنی همون کاری که اینجا کردیم.
ولی این بار توی myNumber2 ذخیره می‌کنیم.
چرا دوباره از myNumber1 استفاده نمی‌کنیم؟ چون می‌خوایم این دوتا رو با هم جمع کنیم.
پس اگه تا اینجا رو مدیریت کردی، آفرین.
اگه نه، دفعه بعد بیشتر تلاش کن. واقعاً پیشنهاد می‌کنم همزمان کدنویسی کنی و تمرین‌ها رو.
خودت انجام بدی
خب حالا کاری که باید بکنیم اینه که محاسبه کنیم و خروجی رو چاپ کنیم.
پس به جای اینکه بگیم "شما وارد کردید"، می‌گیم "نتیجه‌ی".
و اینجا می‌تونیم myNumber رو بذاریم.
و این میشه یک علامت +.
بعد myNumber.
بعد یه + دیگه.
و اینجا هم یک علامت + دیگه.
myNumber2 + " هست" و بعد نتیجه رو داریم.
پس می‌تونیم یا همین‌جا محاسبه کنیم یا یک متغیر دیگه داشته باشیم که جمع رو نگه داره.
پس من یک متغیر دیگه می‌سازم که اسمش رو sum می‌ذارم.
و اون برابر میشه با myNumber + myNumber2.
پس حالا این دوتا عدد با هم جمع شدن و داخل متغیر sum ذخیره شدن.
حالا می‌تونم از این متغیر sum استفاده کنم و اینجا چاپش کنم.
بذارید یکم کوچیک کنم تا کل خط رو ببینید.
می‌گه Console.WriteLine.
نتیجه‌ی myNumber و myNumber2 برابر sum هست.
خب چرا من این همه + وسطشون می‌ذارم؟
در اصل، اگه فقط myNumber رو اینجا بنویسم،
اون متغیر رو در نظر نمی‌گیره.
چون داخل کوتیشن هست و هرچی داخل کوتیشن .
باشه متن حساب میشه
myNumber ولی رو می‌خوام به‌عنوان یک متغیر استفاده کنم که بیرون از رشته هست.
برای همین از علامت + استفاده می‌کنم.
و بعد متغیر عددی رو می‌ذارم.
بعد دوباره یک + دیگه می‌ذارم چون حالا می‌خوام ادامه متن رو بیارم.
پس رشته رو اینجا می‌نویسم.
و همین کار رو با عدد دوم و با جمع هم انجام می‌دم.
حالا اگه کدم رو اجرا کنم، از من عدد اول رو می‌پرسه.
میگه "یک عدد صحیح وارد کنید".
من می‌زنم 25 و دوباره یک عدد صحیح دیگه 25.
می‌بینید که نتیجه‌ی myNumber 25 و 25 برابر 50 شد.
پس اون myNumber همون بود.
خب بیاید حذفش کنم.
و دوباره اجرا کنیم.
یک عدد صحیح وارد کنید: 15 و 33.
می‌بینید که نتیجه برابر 48 شد.
پس حالا ما یک ماشین حساب کوچیک داریم، یا همون ماشین جمع.
خیلی ساده.
نمی‌تونه تقسیم کنه.
نمی‌تونه ضرب کنه.
هیچ‌کدوم از اینا رو بلد نیست ولی جمع رو خوب انجام میده.
خوبه.
پس این یکی از راه‌های ساخت این برنامه‌ی کوچیک بود.
توی ویدیوی بعدی می‌خوام یک روش جایگزین نشونت بدم برای این روش خیلی نه‌چندان راحتِ نوشتن
متغیرها داخل یک رشته طولانی.
این رو قراره توی ویدیوی بعد ببینیم.
پس اول از همه، تبریک بابت ساختن این برنامه.
خیلی باحاله.
چون این اولین اپ کوچیکی هست که واقعاً میشه ازش استفاده کرد. چون قبلیا خیلی به حساب نمیومدن.
ولی الان واقعاً یک ماشین حساب جمع داری.
پس بابتش تبریک می‌گم و ادامه بدیم.